Даст надорам аз ту ман гарчи з поем афканӣ

دست ندارم از تو من گرچه ز پایم افکنی

Тезтарам ба дӯстигар ҳама теғ мезанӣ

تیزترم به دوستی گر همه تیغ میزنی

Нест зи ҳам мФорқти сояу офтоб ро

نیست ز هم مفارقت سایه و آفتاب را

Ҳар тарафӣ ки май рӯй ман ба ту ва ту бо манӣ

هر طرفی که می‌روی من به تو و تو با منی

эй нафаси сабои зи мо бар сари зулф ӯ бигӯӣ

ای نفس صبا ز ما بر سر زلف او بگوی

Чанд ба дили шикастагон аҳд кунӣ ва башиканӣ

چند به دل‌شکستگان عهد کنیّ و بشکنی

Сарви баландпояро он ҳамаи ноз кӣ расад

سرو بلندپایه را آن همه ناز کی رسد

Пеши дарахти қоматат гар накунад фурӯтанӣ

پیش درخت قامتت گر نکند فروتنی

эй ба умеди васл ӯ бар зада дасту остин

ای به امید وصل او بر زده دست و آستین

Ин нашавад муяссарати ҷуз ки ба покдоманӣ

این نشود میسرت جز که به پاکدامنی

Шукр кигар дамӣ задам дар ҳамаи умри хештан

شکر که گر دمی زدم در همه عمر خویشتن

Бо ту ба дӯстӣ задам бо дгарон ба душманӣ

با تو به دوستی زدم با دگران به دشمنی

Шавқи лаб ту медиҳад завқи сухани камол ро

شوق لب تو می‌دهد ذوق سخن کمال را

Мурғи сухан саро нашуд то ки нагашт гулшанӣ

مرغ سخن‌سرا نشد تا که نگشت گلشنی