Кош ки сарви нози мо аз дар мо дар омадӣ

کاش که سرو ناز ما از در ما در آمدی

То шаби ҳиҷр кам шудӣ рӯзи ҷафо сар омадӣ

تا شب هجر کم شدی روز جفا سر آمدی

Хуш буд ар саҳари гуҳӣ назд ситами расидагон

خوش بود ار سحر گهی نزد ستم رسیدگان

Аз дами Фоснаҳи сабои музда дилбар омадӣ

از دم فاصنة صبا مزده دلبر آمدی

Дар дами охир ар бадӣ бар ман хастааш гузар

در دم آخر ار بدی بر من خسته اش گذر

Ҷон ба лаб расидаам хурраму хуш бар омадӣ

جان به لب رسیده ام خرم و خوش بر آمدی

?ага ба чаман дар омадӣ шоҳиди сарви қади мо

اگه به چمن در آمدی شاهد سرو قد ما

Гули зи ҳаёӣ рӯй ӯ сурх ба ҳам бар омадӣ

گل ز حیای روی او سرخ به هم بر آمدی

Бандаи вақти он дамами кони бси шӯхи ишва гар

بنده وقت آن دمم کان بث شوخ عشوه گر

Ваъда бидодӣ аз раҳеи вази раҳ дигар омадӣ

وعده بدادی از رهی وز ره دیگر آمدی

Зӯдтараш фурӯ равад пой ба гули дарин ҳавас

زودترش فرو رود پای به گل درین هوس

Бар сари кӯии зер кӣ ҳар ки буд сар омадӣ

بر سر کوی زیر کی هر که بود سر آمدی

Ҷавру ҷафои биҳдш аз дили мо ба дар шудӣ

جور و جفای بیحدش از دل ما به در شدی

Рӯзӣ агар камолро мӯнис ва ғмхўр омадӣ

روزی اگر کمال را مونس و غمخور آمدی