Кадоми сар ки надорад димоғи савдое
کدام سر که ندارد دماغ سودایی
Кадоми дил ки буд холӣ аз таманное
کدام دل که بود خالی از تمنایی
Куҷост пои равонии кадоми даст ва дил аст
کجاست پای روانی کدام دست و دل است
Нест баста ба занҷири зулфи зебоӣ
نیست بسته به زنجیر زلف زیبایی
Макун маломатам эй муддаӣ дар ин даъвӣ
مکن ملامتم ای مدعی در این دعوی
Ҳаст дар сар ҳар кас ба қадари савдое
هست در سر هر کس به قدر سودایی
Чу субҳ агар нафасӣ май занами зи меҳри мҳист
چو صبح اگر نفسی میزنم ز مهر مهیست
Буд ҳар оинаи ин дам задан ҳам аз ҷое
بود هر آینه این دم زدن هم از جایی
Биёу сарви қади хеш арза кун бар мо
بیا و سرو قد خویش عرضه کن بر ما
Ҳамчуи сарв қадат нест маҷлиси ороӣ
همچو سرو قدت نیست مجلسآرایی
Ҳадиси сарви чаман бо қадат набояд рост
حدیث سرو چمن با قدت نباید راست
Ки пеш ӯ натавон гуфт зеру болоӣ
که پیش او نتوان گفت زیر و بالایی
Чунон рабӯдаи ҳасан ту шуд вуҷӯди камол
چنان ربوده حسن تو شد وجود کمال
Ки ҳечгуна надорад ба хеши парвое
که هیچگونه ندارد به خویش پروایی