Гар боди сӯии хоки ман оради зи ту бӯе

گر باد سوی خاک من آرد ز تو بویی

Чун зулфи туами ҷони дамад аз ҳар сӯи мӯе

چون زلف توام جان دمد از هر سو مویی

Ширини замонии наваи ман длшдаҳи Фарҳод

شیرین زمانی نوه من دلشده فرهاد

Дар марокизи дидаи равон сохтаам сӯии ту ҷўӣӣ

در مراکز دیده روان ساخته ام سوی تو جوئی

Гӯии дили мо гӯи шикани он зулф чу чавгон

گوی دل ما گو شکن آن زلف چو چوگان

Ман бози тарошами зи сар аз баҳри ту гӯйӣ

من باز تراشم ز سر از بهر تو گویی

Ғайрат барам ва боз кунам дидаи худ ро

غیرت برم و باز کنم دیده خود را

Аз рӯй ту чун боз кунам дида ба рўӣӣ

از روی تو چون باز کنم دیده به روئی

Дар маҷлиси аҳли назари имрӯзи зимистон

در مجلس اهل نظر امروز زمستان

Ҷузи ғамза ту нест дигар арбадаи ҷўӣӣ

جز غمزه تو نیست دگر عربده جوئی

أии масти ту султонӣ ва аз лаъли туро

أی مست تو سلطانی و از لعل ترا

Тоҷгар бар сарат аз бода нобаст сабуе

تاج گر بر سرت از باده نابست سبویی

Бигузашт камол аз Ираму равзаи Фрўдс

بگذشت کمال از ارم و روضه فرودس

То роҳи гузари бофт ба хоки сари кўӣӣ

تا راه گذر بافت به خاک سر کوئی