Ман авсоф ҳаст надонам кмоҳӣ

من اوصاف حست ندانم کماهی

Вале ин қадар равшанам шуд ки моҳӣ

ولی این قدر روشنم شد که ماهی

Маро дар сараст инки бошам ғуломат

مرا در سرست اینکه باشم غلامت

Гадои байн ки дорад намой шоҳӣ

گدا بین که دارد نمای شاهی

Ба зулф чу шастат гирифтор бошад

به زلف چو شستت گرفتار باشد

Ман ва ҳар кигирӣ зи ма то ба моҳӣ

من و هر که گیری ز مه تا به ماهی

Марои тавба фармудан аз холи мишкӣн

مرا توبه فرمودن از خال مشکین

Буд шустан аз рӯй рангии сиёҳӣ

بود شستن از روی رنگی سیاهی

Ту дилтангӣ мо бипурс аз даҳонат

تو دلتنگی ما بپرس از دهانت

Ки хирадаст всодқ буд дар гувоҳӣ

که خرد است وصادق بود در گواهی

Бикун аз дуои камоли эҳтирозӣ

بکن از دعای کمال احترازی

Ки асрҳост дар нолаи субҳгоҳӣ

که اثرهاست در ناله صبحگاهی