Ҳаргизи сӯии мо чашми рзоӣии нгшодӣ

هرگز سوی ما چشم رضائی نگشادی

Гӯшӣ ба ҳадиси ман бедил наниҳодӣ

گوشی به حدیث من بیدل ننهادی

эй дар гиронмоя ки мисли ту кам уфтад

ای دُرّ گرانمایه که مثل تو کم افتد

Як рӯз ба дасти ман муфлисаи нФтодӣ

یک روز به دست من مفلس نفتادی

Дар дидаи ман ҷумла хаёланд ва ту нақшӣ

در دیده من جمله خیالند و تو نقشی

Ба хотири ман ҷумлаи фаромӯш ва ту ёдӣ

بر خاطر من جمله فراموش و تو یادی

Бо онкии биҷузи меҳнату ранҷ аз ту надидам

با آنکه بجز محنت و رنج از تو ندیدم

Шодам ки ба ранҷи ман меҳнат зада шодӣ

شادم که به رنج من محنت‌زده شادی

Аз коми дил ман наравад гар баравад ҷон

از کام دل من نرود گر برود جان

Ширинии он бӯса ки гуфтӣу надодӣ

شیرینی آن بوسه که گفتی و ندادی

Рафтӣ ба сари асб чу бод аз назари мо

رفتی به سر اسب چو باد از نظر ما

Ту умри хушӣ аз паии он рафта ба бодӣ

تو عمر خوشی از پی آن رفته به بادی

Дай ронадӣ ва мегуфт камол аз паии хайлат

دی راندی و می‌گفت کمال از پی خیلت

Шоҳӣ ки зи хубон ба руху асби зиёдӣ

شاهی که ز خوبان به رخ و اسب زیادی