Дил ба ёди зулф ӯ бар хеш печидан гирифт

دل به یاد زلف او بر خویش پیچیدن گرفت

Шамъ дидаш дар миёни ҷамъ ва ларзидан гирифт

شمع دیدش در میان جمع و لرزیدن گرفت

Дидаро гуфтам мубин дар рӯй хубон хӯн гирист

دیده را گفتم مبین در روی خوبان خون گریست

Лоҷарами ин ҷумлаи хунаш аз раҳ дидан гирифт

لاجرم این جمله خونش از ره دیدن گرفت

Шаби хаёли зулф ӯ ногоҳ дар чашмами гузашт

شب خیال زلف او ناگاه در چشمم گذشت

Ашкам аз шодии равон бар рӯй ғлтидн гирифт

اشکم از شادی روان بر روی غلطیدن گرفت

Даии яке дар маҷлиси мо насаи он моҳ гуфт

دی یکی در مجلس ما نصه آن ماه گفت

Офтоб аз дар дар омад на бшнидн гирифт

آفتاب از در در آمد نه بشنیدن گرفت

Солҳо бӯсидани поиши муроди дида буд

سالها بوسیدن پایش مراد دیده بود

Он нашуд бӯсидаи лекини дида пӯсидан гирифт

آن نشد بوسیده لیکن دیده پوسیدن گرفت

Об ҳайвон нест рӯзии ҳамчуи Искандари камол

آب حیوان نیست روزی همچو اسکندر کمال

Хизри хаташи чашмаро аз сабза пӯшидан гирифт

خضر خطش چشمه را از سبزه پوشیدن گرفت