Рухсори длФрўзти хуршед бизўол аст

رخسار دلفروزت خورشید بیزوال است

Пайдост ма ки пинҳон аз шарми он ҷамол аст

پیداست مه که پنهان از شرم آن جمال است

Он рғ кашида домии гирди қамар ки зулф аст

آن رغ کشیده دامی گرد قمر که زلف است

Вони лаби ниҳодаи доғӣ бар ҷони мо ки хол аст

وآن لب نهاده داغی بر جان ما که خال است

Зинсон ки чун миёнат шуд ҷисми мо хаёлӣ

زینسان که چون میانت شد جسم ما خیالی

Акнӯн умеди васлии моро ба он хаёл аст

اکنون امید وصلی ما را به آن خیال است

Чун зулфу оризи ту давр ва тасалсул омад

چون زلف و عارض تو دور و تسلسل آمد

Он ҳар дугар ба бенанди аҳли назар маҳол аст

آن هر دو گر به بینند اهل نظر محال است

Дард ва ғамат нишоед бар мо ҳаром кардан

درد و غمت نشاید بر ما حرام کردن

Конъоми подшоҳони дарвешро ҳалол аст

کانعام پادشاهان درویش را حلال است

Ҳади ҷавоб султон набӯд камоли мо ро

حد جواب سلطان نبود کمال ما را

Дар ҳазрати салотини расми гадо суол аст

در حضرت سلاطین رسم گدا سوال است

Нақшӣ аз он ҷамоласт дар ҳасани матлаъи мо

نقشی از آن جمال است در حسن مطلع ما

Худ мақтааш чаҳ гӯям дар ғоят камол аст

خود مقطعش چه گویم در غایت کمال است