Рӯзӣ ки ба ман нозу итобат ба ҳисоб аст

روزی که به من ناز و عتابت به حساب است

Он рӯзи марои рӯз ҳисобаст ва азоб аст

آن روز مرا روز حساب است و عذاب است

Гуфтӣ пас қарнии з ҷафоят бикашам даст

گفتی پس قرنی ز جفایت بکشم دست

Фарёди ман аз дасти ту бози ин чаҳ итоб аст

فریاد من از دست تو باز این چه عتاب است

Хоҳанд шудани сайд ва то моҳи зи моҳӣ

خواهند شدن صید و تا ماه ز ماهی

Каз оризу зулфи ту басии шаст дар об аст

کز عارض و زلف تو بسی شست در آب است

Гирди лабу рухсори ту ҷон бар сари оташ

گرد لب و رخسار تو جان بر سر آتش

Аз завқи намаки рақси кунони ҳамчу кабоб аст

از ذوق نمک رقص کنان همچو کباب است

Ман панди ту чун бишинавам эй шайх ки чун авд

من پند تو چون بشنوم ای شیخ که چون عود

Гӯшем сӯии мутрибу гӯшӣ ба рубоб аст

گوشیم سوی مطرب و گوشی به رباب است

Дар маҷлису азм ба қадаҳ пеш кашад дил

در مجلس و عظم به قدح پیش کشد دل

Рӯзӣ ки ҳавои сард буд рӯз шароб аст

روزی که هوا سرد بود روز شراب است

Аз ғамза миндиш камол ва бикаш он зулф

از غمزه میندیش کمال و بکش آن زلف

Гар мурғи бабри дом ки сайёд ба хоб аст

گر مرغ ببر دام که صیاد به خواب است