Ҷонои зи гирди дардати пари боди домани мо

جانا ز گرد دردت پر باد دامن ما

Венаи далқи гирди хӯрдаи сад пора дар тани мо

وین دلق گرد خورده صد پاره در تن ما

Дил сокинӣ надорад бе хоки остонат

دل ساکنی ندارد بی‌خاک آستانت

эй хоки остонат то ҳашари маскани мо

ای خاک آستانت تا حشر مسکن ما

Мо чашми хеши равшан дидан наме тавонем

ما چشم خویش روشن دیدن نمی‌توانیم

То ту наме нишинӣ бар чашми равшани мо

تا تو نمی‌نشینی بر چشم روشن ما

Гуфтеми теғ бар каш гуфтӣ гуноҳ бошад

گفتیم تیغ برکش، گفتی گناه باشد

Боди ин гунаҳ ҳамеша аз ту ба гардани мо

باد این گنه همیشه از تو به گردن ما

Дай мешудам дар он кӯ омад Нидои з ҳар сӯ

دی می‌شدم در آن کو، آمد ندا ز هر سو

К-эии ошиқи сар ва зар магзар ба гулшани мо

کای عاشق سر و زر مگذر به گلشن ما

Доне чаҳ гуфт исо бо ошиқони ?дане

دانی چه گفت عیسا با عاشقان دنیا؟

Чандин ҳиҷоб бинад аз ним сӯзани мо

چندین حجاب بیند از نیم سوزن ما

Шаб бо камол эй тан дар хоби шӯ ки он моҳ

شب با کمال ای تن در خواب شو که آن ماه

Ояд ба дуздии дил бар бому равзани мо

آید به دزدی دل بر بام و روزن ما