Соқии лаби ту ин карам аз ман дареғ дошт

ساقی لب تو این کرم از من دریغ داشت

Меҳо ки дошт як ду дам аз ман дареғ дошт

می‌ها که داشت یک دو دم از من دریغ داشت

Бинмуд сад гарм ба ҳарифони ҳазор ҳайф

بنمود صد گرم به حریفان هزار حیف

Бӯсии ду низ бар қадам аз ман дареғ дошт

بوسی دو نیز بر قدم از من دریغ داشت

Дай гуфтамаш багаз лаби худро ба ман бидиҳ бар

دی گفتمش بگز لب خود را به من بده

Он нақли ҳам зи хеш ва ҳам аз ман дареғ дошт

آن نقل هم ز خویش و هم از من دریغ داشت

Ман мӯраму нигини ҷами он лаб ғариб нест

من مورم و نگین جم آن لب غریب نیست

Гар хонуму нигини ҷам аз ман дареғ дошт

گر خاتم و نگین جم از من دریغ داشت

Пушти дилам чу тоқи ду абрӯаш хам гирифт

پشت دلم چو طاق دو ابروش خم گرفت

Зини ғам ки зулфи хам ба хам аз ман дареғ дошт

زین غم که زلف خم به خم از من دریغ داشت

эй нома бар биор ту бории саломи хушк

ای نامه بر بیار تو باری سلام خشک

Гар бори ршҳаҳи қалам аз ман дареғ дошт

گر بار رشحه قلم از من دریغ داشت

Бар дар хост то шунӯди оҳи каси камол

بر در نخواست تا شنود آه کس کمال

Бонги кабӯтари ҳарам аз ман дареғ дошт

بانگ کبوتر حرم از من دریغ داشت