Чашми ту аз ҳад май барад бо ошиқони бедод ро

چشم تو از حد می برد با عاشقان بیداد را

Аз нолаи мурғон чаҳ ғами он дили сияҳи сайёд ро

از ناله مرغان چه غم آن دل سیه صیاد را

Мардум ба давр рӯй ту дар гиряанд аз оҳи ман

مردم به دور روی تو در گریه اند از آه من

Шартаст борони рехтан дар мавсими гули бод ро

شرطست باران ریختن در موسم گل باد را

Гуфтӣ зи бунёди афканами онро ки бар ман дил наад

گفتی ز بنیاد افکنم آن را که بر من دل نهد

Гар ҷурм ин бошад нахуст аз ман бунаи бунёд ро

گر جرم این باشد نخست از من بنه بنیاد را

Ҳошо ки аз ғамҳои ту ман банда бошам дар гила

حاشا که از غم های تو من بنده باشم در گله

Ҳаст аз ғамати озодагии ҳам бандаи ҳам озод ро

هست از غمت آزادگی هم بنده هم آزاد را

Бӯсӣ ба ширини корӣ ар кардам тарош аз ту чаҳ шуд

بوسی به شیرین کاری ار کردم تراش از تو چه شد

Айбӣ набошад сӯии худ теша задани Фарҳод ро

عیبی نباشد سوی خود تیشه زدن فرهاد را

Зикри баланд қоматаш меоядам дар гӯши ҷон

ذکر بلند قامتش می آیدم در گوش جان

эй порсои баҳри худо оҳиста хон аврод ро

ای پارسا بهر خدا آهسته خوان اوراد را

Манъи камол аз ошиқии ҷони бародар кӣ тавон

منع کمال از عاشقی جان برادر کی توان

Панди падар монеъ нашуд расвои модари зод ро

پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را