Ёди бӯс чун манӣ ҳайфаст коид бар забонат

یاد بوس چون منی حیف است کآید بر زبانت

Нек гуфтӣ неки пеши о , то бабўсам он даҳонат

نیک گفتی نیک پیش آ، تا ببوسم آن دهانت

Зоҳиди пар хора мешуд дам ба дами лоғари миёнтар

زاهد پر خواره می شد دم به دم لاغر میانتر

агар дил ӯ гуҳ гуҳӣ мерафт дар фикри монат

ا گر دل او گه گهی میرفت در فکر مانت

Зони даҳону зон миён хоҳад дилами пурсади нишоне

زآن دهان و زآن میان خواهد دلم پرسد نشانی

Бенишон аз бе нишонони зӯдтар бояд нишонат

بی نشان از بی نشانان زودتر باید نشانت

Чун бшир аз лблаҳи алмъроҷи зулфат бар гузашта

چون بشیر از لبلة المعراج زلفت بر گذشته

Дар миёни қоб қўситм фиканда сети абрувонат

در میان قاب قوسیتم فکنده ست ابروانت

Сар ба ҳар дар мезанем шояд дар ореи сар аз он дар

سر به هر در میزنیم شاید در آری سر از آن در

ӣнҳамаи тсдиъ аз он овардаам бар остонат

اینهمه تصدیع از آن آورده ام بر آستانت

Гуфтамаш икдми маҷолами даҳ ки то он лаби пиўсм

گفتمش یکدم مجالم ده که تا آن لب پیوسم

Гуфт парҳез кун кин ангин дорад забонат

گفت پرهیز کن کاین انگین دارد زبانت

Бо хаёлаш то сухан ронадӣ камол аз дар ашкат

با خیالش تا سخن راندی کمال از در اشکت

Мечакад дарҳои гӯногӯн аз лафз дар фишонат

میچکد درهای گوناگون از لفظ در فشانت