Бор бар хон малоҳати намак хубон аст

بار بر خوان ملاحت نمک خوبان است

Шӯр ӯ дар сарви сӯзи ғам ӯ дар ҷон аст

شور او در سرو سوز غم او در جان است

Гар барояд ба каллаи моҳи фалак он инаст

گر برآید به کله ماه فلک آن اینست

Дар хиромад ба қабои сарви чамани ин он аст

در خرامد به قبا سرو چمن این آن است

Нест пӯшида ки чун мардум чашмаст азиз

نیست پوشیده که چون مردم چشم است عزیز

Онкӣ чун мардуми чашм аз назарам пинҳон аст

آنکه چون مردم چشم از نظرم پنهان است

Гуфтам аз лаъли закоти ман дарвеш бидиҳ

گفتم از لعل زکات من درویش بده

Зер лаб гуфт ки дарвешӣ даравишон аст

زیر لب گفت که درویشی درویشان است

Ишқи булбул ба чаҳ андоза ки бар гул бошад

عشق بلبل به چه اندازه که بر گل باشد

Ишқи ман бар гули рухсори ту сад чандон аст

عشق من بر گل رخسار تو صد چندان است

Аз ту бӯсӣу зи ман дар ивази он сад ҷон

از تو بوسی و ز من در عوض آن صد جان

Ҳам ба ҷони ту ки аз он даҳанат арзон аст

هم به جان تو که از آن دهنت ارزان است

Шоди гардон ба висолати дили ғамгини камол

شاد گردان به وصالت دل غمگین کمال

Ки зи ҳиҷрони ту ҳам хаста ва ҳам вайрон аст

که ز هجران تو هم خسته و هم ویران است