Он ҷигари гӯшаи зи хӯни дили мо бас накунад

آن جگر گوشه ز خون دل ما بس نکند

Маст шуд чашмаши азин бода чаро бас накунад

مست شد چشمش ازین باده چرا بس نکند

Ғамзаро гар бузанд зулф , бибандад ба ду даст

غمزه را گر بزند زلف، ببندد به دو دست

Ҳаргизи ин аз ситам ва он зи вафо бас накунад

هرگز این از ستم و آن ز وفا بس نکند

Ншкииди дили пурхӯни ман аз суҳбати ёр

نشکیید دل پرخون من از صحبت یار

Ғунча аз ҳамдамии боди сабо бас накунад

غنچه از همدمی باد صبا بس نکند

Ба ғломии дили ман чу гувоҳи ореи хол

به غلامئ دل من چو گواه آری خال

Хат бурун оварад он рух , ба гувоҳ бас накунад

خط برون آورد آن رخ، به گواه بس نکند

Дил дар абрӯии ту холии з дъогўӣӣ нест

دل در ابروی تو خالی ز دعاگوئی نیست

Ҳар ки миҳроб нишин шуд зи дуо бас накунад

هر‌که محراب‌نشین شد ز دعا بس نکند

Гарчи сад новак аз он ғамзаи марои брҷонст

گرچه صد ناوک از آن غمزه مرا برجانست

Ин қадари захми зи нав , ҷони маро бас накунад

این قدر زخم ز نو، جان مرا بس نکند

Аз сари кӯии ту ҳаргиз нашавад даври камол

از سر کوی تو هرگز نشود دور کمال

То дар марги зи дарюзаи гадо бас накунад

تا در مرگ ز دریوزه گدا بس نکند