Аз лаб ӯ сахтӣ чун ба забон ме ояд
از لب او سختی چون به زبان میآید
Гўиёи оби ҳаётӣ ба даҳон ме ояд
گوییا آب حیاتی به دهان میآید
Хоҳад омад зи миннати тири бало бар ҷон гуфт
خواهد آمد ز منت تیر بلا بر جان گفت
Дар дили хастаи мароа низ чунон ме ояд
در دل خسته مراه نیز چنان میآید
Бар дар ӯ на манам омадаи ҷон бар кафи даст
بر در او نه منم آمده جان بر کف دست
Ҳарки давраст азон рӯй ба ҷон ме ояд
هرکه دورست ازان روی به جان میآید
Чун набояд ба чамани наъраи занони булбули маст
چون نباید به چمن نعرهزنان بلبل مست
Аз гул афтод ҷудои зи он ба фиғон ме ояд
از گل افتاد جدا ز آن به فغان میآید
Қисса бор ҷудоӣаст дарин нома равост
قصه بار جداییست درین نامه رواست
Бар кабӯтар агар ин бора гарон ме ояд
بر کبوتر اگر این باره گران میآید
Зотши шавқи ҳамаи сӯхтагиҳои дил аст
زآتش شوق همه سوختگیهای دل است
Ҳарчӣ дар номаи қаламро ба забон ме ояд
هرچه در نامه قلم را به زبان میآید
Дар қалами ҳеҷ шаккӣ нест казин ғуссаи камол
در قلم هیچ شکی نیست کزین غصه کمال
Оташӣ ҳаст ки дӯд аз сар он ме ояд
آتشی هست که دود از سر آن میآید