эй оташи савдои тавъами сӯхта чун авд

ای آتش سودای توأم سوخته چون عود

Касро на бар ояд зи таманнои ту мақсӯд

کس را نه بر آید ز تمنای تو مقصود

Хубони ҷаҳони ҷумлаи гдоинд ва ту султон

خوبان جهان جمله گدایند و تو سلطان

Шоҳонаи замон ҷумла Аёзанд ва ту Маҳмӯд

شاهانه زمان جمله ایازند و تو محمود

Гуфтам ки ба комии расм аз васли ту лекин

گفتم که به کامی رسم از وصل تو لیکن

Бисёр таманност ки дар хоки бФрсўд

بسیار تمناست که در خاک بفرسود

Ҷонами зи ғамати оқибати кори баромад

جانم ز غمت عاقبت کار برآمد

Волмнаҳи ллаҳ ки таманнои ман он буд

والمنة لله که تمنای من آن بود

Онгоҳ мёд эй маи хубон ки برارد

آنگاه میاد ای مه خوبان که برآرد

Шамъи рахт аз ҷони ман сӯхтаи дили дӯд

شمع رخت از جان من سوخته دل دود

Гоҳе ба навои зулфи туами сохта чун чанг

گاهی به نوا زلف توام ساخته چون چنگ

Гоҳе ба ҷафои ҳиҷри тавъами сӯхта чун авд

گاهی به جفا هجر توأم سوخته چون عود

Чун давлати дидори ту мақсӯд камол аст

چون دولت دیدار تو مقصود کمال است

Не нуқсон накунад гар шавад аз васли ту хўшнўд

نی نقصان نکند گر شود از وصل تو خوشنود