Бози гули доман ба дасти ошиқони худ ниҳод

باز گل دامن به دست عاشقان خود نهاد

Ғунча лаб багушӯду булбулро ба боғ овоз дод

غنچه لب بگشود و بلبل را به باغ آواز داد

Абри дарҳои адани пеши гул ва сӯсан кашид

ابر درهای عدن پیش گل و سوسن کشید

Боди дарҳои чаман бар рӯй глбўёни кушод

باد درهای چمن بر روی گلبویان گشاد

Сарви мо бар кард ногуҳи сари зи саҳни бӯстон

سرو ما بر کرد ناگه سر ز صحن بوستان

Пеш ӯ ҳар ҷои дарахтӣ буд бар пои истод

پیش او هر جا درختی بود بر پا ایستاد

Гул ҳикоят карду сарв аз нозукӣу лутфи бор

گل حکایت کرد و سرو از نازکی و لطف بار

Об гирён омад ва дар пои ин ва он фитод

آب گریان آمد و در پای این و آن فتاد

Дар биҳишти боғ хуш бошад май чун слсбил

در بهشت باغ خوش باشد می چون سلسبیل

Хосса аз дасти тони глрхи ҳурии нажод

خاصه از دست تان گلرخ حوری نژاد

Ҳар баҳориро ки ҳаст эй дили ҳзонӣ дар қафост

هر بهاری را که هست ای دل حزانی در قفاست

Хуши брои рӯзӣ дар чўнгли болаби хандони вшод

خوش برآ روزی در چونگل بالب خندان وشاد

Бар варақ дорад гули рангини бхўни ин хати камол

بر ورق دارد گل رنگین بخون این خط کمال

Шоди зӣ чун умр бодаст эй бародари умри бод

شاد زی چون عمر باد است ای برادر عمر باد