Бо сурӯду оҳ ва нола меравад ашкам чу равад

با سرود و آه و ناله میرود اشکم چو رود

Дар пеши мисатони муҳаббати ин буд раваду сурӯд

در پیش مستان محبت این بود رود و سرود

Ошиқонро дар маҳофил нола созад сари баланд

عاشقان را در محافل ناله سازد سر بلند

Мутрибонро дар маҷолат обрӯ бошад з равад

مطربان را در مجالت آبرو باشد ز رود

Бо сиришками диҷлау Ҷайҳуни ду бор ошност

با سرشکم دجله و جیحون دو بار آشناست

Аз ду равад дидаи мо бод бар борони дуруд

از دو رود دیده ما باد بر باران درود

То чаро набағ то худва зира гардад сипар

تا چرا نبغ تا خودو زره گردد سپر

Ҷангҳо шуд гоҳи моро бо зира гоҳе бахуд

جنگها شد گاه ما را با زره گاهی بخود

Шавқи болои ту хӯн аз чашми мо бар хоки рехт

شوق بالای تو خون از چشم ما بر خاک ریخت

Ҳар куҷои силӣ ки омад омад аз болои фурӯд

هر کجا سیلی که آمد آمد از بالا فرود

Гуфтам аз себи самарқандӣ бау нори Хуҷанд

گفتم از سیب سمرقندی به و نار خجند

Бо занхдону лаб чун қанди гуфто ба набӯд

با زنخدان و لب چون قند گفتا به نبود

Гар нагирӣ чусту чобуки себи сбъинши камол

گر نگیری چست و چابک سیب سبعینش کمال

Пеши аҳл ишқ бошӣ коҳили зеру фурӯд

پیش اهل عشق باشی کاهل زیر و فرود