Пеш аз Андам ки майу майкада дар олам буд

پیش از آندم که می و میکده در عالم بود

Ҷони ман бо лаби хандони қадаҳи ҳамдам буд

جان من با لب خندان قدح همدم بود

Буии хӯн каз даҳанами мидмд имрӯзӣ нест

بوی خون کز دهنم میدمد امروزی نیست

Зонка ин роиҳа дар обу гули одам буд

زانکه این رایحه در آب و گل آدم بود

Лаби ҷонбхши ту дар хандаи маро дил медод

لب جانبخش تو در خنده مرا دل میداد

Варна ҷону дил аз он зулфи сияҳи дарҳам буд

ورنه جان و دل از آن زلف سیه درهم بود

Гулии шарми рахти он рӯз ҳаме кард арақ

گلی شرم رخت آن روز همی کرد عرق

Ки ба пероҳани саҳрои ҷаҳони шабнам буд

که به پیراهن صحرای جهان شبنم بود

Ақли мадҳуши ман Андам ба хароботи азал

عقل مدهوش من آندم به خرابات ازل

Гоҳе аз лаъли ту дилтангу гуҳии хуррам буд

گاهی از لعل تو دلتنگ و گهی خرم بود

Ҳар ҷароҳат ки ҳаме кард ғамат бар дили риш

هر جراحت که همی کرد غمت بر دل ریش

Захми шамшери ҷафоҳои тўоши марҳам буд

زخم شمشیر جفاهای تواش مرهم بود

Зоҳиди хом чаҳ донад ки чаҳ мегуфт камол

زاهد خام چه داند که چه می گفت کمال

Кӯ , на дар пардаи длсўхтгони муҳаррам буд

کو، نه در پرده دلسوختگان محرم بود