Дӯшами дил аз ғами ту бар оташ ҳаме тапид

دوشم دل از غم تو بر آتش همی‌تپید

Вази дида бо хаёли лабат об ме чакид

وز دیده با خیال لبت آب می‌چکید

Зони лаб чу мешунид ҳадисии дили кабоб

زآن لب چو می‌شنید حدیثی دل کباب

Май сӯхт чун намак ба ҷароҳат ҳаме расед

می‌سوخت چون نمک به جراحت همی‌رسید

Дар пеш мефиканд сари худ қтили ишқ

در پیش می‌فکند سر خود قتیل عشق

Аз шари ин гуноҳ каз он теғ ме бурид

از شر این گناه کز آن تیغ می‌برید

Нокардаи сари қалами сари зулфати куҷои кашем

ناکرده سر قلم سر زلفت کجا کشیم

Доласт зулф ту натавон беқалам кашид

دال است زلف تو نتوان بی‌قلم کشید

Пеши ту рӯзу шаб чаҳ барам номи меҳру моҳ

پیش تو روز و شب چه برم نام مهر و ماه

Чун меҳр дайгарӣ натавон бар ту ба гузид

چون مهر دیگری نتوان بر تو به گزید

Гирам ки бод бо ту баради оҳи ин заъиф

گیرم که باد با تو برد آه این ضعیف

Аз боди толаи пашшаи камтар тавон шунид

از باد تاله پشه کمتر توان شنید

Чашми камол рӯй ту дид ва ба гиря гуфт

چشم کمال روی تو دید و به گریه گفت

Чашми раванда чун ту дар иқлӣм ҳо надид

چشم رونده چون تو در اقلیم‌ها ندید