Дӯшами зи қибла рӯй бар он остона буд

دوشم ز قبله روی بر آن آستانه بود

Ашками зи дидаи сӯй дарат ҳам равона буд

اشکم ز دیده سوی درت هم روانه بود

Дар сар май сабӯҳӣ ва дар дидаҳо хумор

در سر می صبوحی و در دیدهها خمار

Ҷон бе лаби ту ташнаи ҷоми шабона буд

جان بی لب تو تشنه جام شبانه بود

Дил буду оҳу нола бар он дар кашид боз

دل بود و آه و ناله بر آن در کشید باز

Чун шамъи ҷони сӯхтаи худ дар миёна буд

چون شمع جان سوخته خود در میانه بود

Аз холу ориз ту фитодам бабанд зулф

از خال و عارض تو فتادم ببند زلف

Мурғӣ ки шуд бдоми сабаби обу дона буд

مرغی که شد بدام سبب آب و دانه بود

Ҷонами зи захми ғамза ба чашм ту ме гурехт

جانم ز زخم غمزه به چشم تو می گریخت

Аз хстгиши майл ба бемори хона буд

از خستگیش میل به بیمار خانه بود

Чун дар сухан шуд он лаби ширин шукр фишон

چون در سخن شد آن لب شیرین شکر فشان

Дар гӯшҳо ҳикояти ширини фасона буд

در گوشها حکایت شیرین فسانه بود

Алқсаҳи зини фасонаи муроди дили камол

القصه زین فسانه مراد دل کمال

Шарҳи ғами ту буд ва дигарҳо баҳона буд

شرح غم تو بود و دگرها بهانه بود