Карданд яди он зулфу рухи дилҳои беором ро

کردند ید آن زلف و رخ دلهای بی آرام را

Баҳри шикори булбулон бар гул наҳодӣ дом ро

بهر شکار بلبلان بر گل نهادی دام را

Пеши гули андом ту дорад гули андомӣ вале

پیش گل اندام تو دارد گل اندامی ولی

Лутфӣ набошад ончунон андом беандом ро

لطفی نباشد آنچنان اندام بی اندام را

Соқӣ расед айём гул холӣаст аз май ҷоми мл

ساقی رسید ایام گل خالیست از می جام مل

Он ба ки дар даврии чунин холии надории ҷом ро

آن به که در دوری چنین خالی نداری جام را

Гуфтӣ диҳемами оқибат май аз кафи симини худ

گفتی دهیمم عاقبت می از کف سیمین خود

Ҷони сӯхтӣ то кӣ диҳии ин ваъдаҳои хом ро

جان سوختی تا کی دهی این وعده های خام را

Ҳасани ҷаҳонгират чу кард он зулфи давр аз пеши рӯ

حسن جهانگیرت چو کرد آن زلف دور از پیش رو

Додӣ ба яғмои рӯмро кардӣ парешони шом ро

دادی به یغما روم را کردی پریشان شام را

Гуҳи гуҳ ки аз лаби чошнӣ бо ҳар дуъогӯеи диҳӣ

گه گه که از لب چاشنی با هر دعاگویی دهی

Аз баҳри ман дории нигаҳи зери забони дашном ро

از بهر من داری نگه زیر زبان دشنام را

أў зулф бишикасту камол аз тавбау зуҳду вараъ

أو زلف بشکست و کمال از توبه و زهد و ورع

Зуннор чун бибаред ёр ӯ ҳам шикасти асном ро

زنار چون ببرید یار او هم شکست اصنام را