Рӯй ту дидам суханам рӯй дод

روی تو دیدم سخنم روی داد

Аз оинаи тӯтӣ ба сухан дар фитод

از آینه طوطی به سخن در فتاد

Суфему муътақиди некӯон

صوفیم و معتقد نیکوان

Кист чу ман сӯфии неки эътиқод

کیست چو من صوفی نیک اعتقاد

Хонаи чашмам ки хаёлат дараваст

خانه چشمم که خیالت دروست

Ҷуз ба тамошои ту равшан мабод

جز به تماشای تو روشن مباد

Аз омаданат рафт хабар дар чаман

از آمدنت رفت خبر در چمن

Сарви равони ҷуст ва ба пои истод

سرو روان جست و به پا ایستاد

Ма ки наҳодӣ каллаи ҳасани каҷ

مه که نهادی کله حسن کج

Рӯй ту дид он ҳама аз сари ниҳод

روی تو دید آن همه از سر نهاد

эй ки фаромӯши Неи ҳеҷ вақт

ای که فراموش نیی هیچ وقت

Вақт нашуд коварӣ аз бандаи бод

وقت نشد کاوری از بنده باد

Ёд кун аз ҳолати он каз камол

یاد کن از حالت آن کز کمال

Пурсӣу гӯяндаи турои умри бод

پرسی و گوینده ترا عمر باد