зи моҳтоби ҷамолати зи моҳ тоб равад

ز ماهتاب جمالت ز ماه تاب رود

Чаҳ ҷои моҳи сухани ҳам дар офтоб равад

چه جای ماه سخن هم در آفتاب رود

Ту он дарӣ ки аз пеши назар агар биравӣ

تو آن دری که از پیش نظر اگر بروی

Марои зи дидаи гирён дар хўшоб равад

مرا ز دیده گریان در خوشاب رود

Макун ба хӯнаи дилами чашми сурхи зонкаҳ касе

مکن به خونه دلم چشم سرخ زآنکه کسی

Тамаъ накард ба хўтӣ ки аз кабоб равад

طمع نکرد به خوتی که از کباب رود

Бҳсртт нагарм сӯии гул вале ба сароб

بحسرتت نگرم سوی گل ولی به سراب

зи ҷони ташнаи куҷои орзӯӣ об равад

ز جان تشنه کجا آرزوی آب رود

Кашидам аз нави ҷафои ҷаҳон ки ме донист

کشیدم از نو جفای جهان که می دانست

Ки бар ман аз малики раҳмати ин азоб равад

که بر من از ملک رحمت این عذاب رود

Чу рафт дар сар ӯ сари нав ҳам бирав эй ҷон

چو رفت در سر او سر نو هم برو ای جان

Ки бо ту низ набояд ки ин итоб равад

که با تو نیز نباید که این عتاب رود

Камоли чашми ту гар мепарда шаби ҳиҷрон

کمال چشم تو گر میپرده شب هجران

Хаёли хоб чунонаш бизан ки хоб равад

خیال خواب چنانش بزن که خواب رود