Ошиқонати бсҳрҳо ки дуо ме гӯйанд

عاشقانت بسحرها که دعا می گویند

Ба дуои буии нав аз боди сабо май ҷӯянд

به دعا بوی نو از باد صبا می جویند

Ман басар май рӯму дидаи бароаи талабат

من بسر می روم و دیده براه طلبت

Бе раҳеи байни ди гронро ки бпо май пўинд

بی رهی بین د گرانرا که بپا می پویند

Чист бар кшнаҳи дилдор бе гиряи зор

چیست بر کشنه دلدار بی گریه زار

Чун шудаш ҳар сари мӯи зиндаи кро май мўинд

چون شدش هر سر مو زنده کرا می مویند

Ашкҳоро бизан эй дидаи гирён ба замин

اشکها را بزن ای دیدهٔ گریان به زمین

Ки чаро хоки раҳаш аз рух мо ме шӯйанд

که چرا خاک رهش از رخ ما می شویند

Бо вуҷӯди қади дилҷӯйу гули худ рӯйиш

با وجود قد دلجوی و گل خود رویش

Дар чамани сарву гул аз бод ҳаво ме рӯйанд

در چمن سرو و گل از باد هوا می رویند

Зулф ӯ карда раҳои ғолияи пӯёни хто

زلف او کرده رها غالیه پویان ختا

Нофаи оҳӯии чинро ба хато май пўинд

نافه آهوی چین را به خطا می پویند

Шеъри нав чун ҳама гӯйанд ки сҳрости камол

شعر نو چون همه گویند که سحراست کمال

Дӯстони суханати шеъра чаро ме гӯйанд

دوستان سخنت شعره چرا می گویند