Гар дами занам бе рӯй ӯ шарм оядам аз рӯй худ

گر دم زنم بی روی او شرم آیدم از روی خود

Ошиқ биҷӯед зиндагӣ бе суҳбати дилҷӯии худ

عاشق بجوید زندگی بی صحبت دلجوی خود

Ман ҷона мекунадам зғми он лаби змн май хости ҷон

من جانه می کندم زغم آن لب زمن می خواست جان

Фарҳод мезад нешаҳо бар сангу ширини сӯии худ

فرهاد میزد نیشه ها بر سنگ و شیرین سوی خود

Бо моҳ гуфтам ин ҳамаи ҳасан аз куҷо оварда Эй

با ماه گفتم این همه حسن از کجا آورده ای

Гуфтои зи хоки кӯй ӯ молидааам бар рӯй худ

گفتا ز خاک کوی او مالیده ام بر روی خود

Гуфтании сари як мӯии ман ҳар ду ҷаҳон дорад баҳо

گفتنی سر یک موی من هر دو جهان دارد بها

Дидӣ ки ҳам нашинохтӣ миқдори тори мӯии худ

دیدی که هم نشناختی مقدار تار موی خود

Носеҳ бигуфт аз аввалам каз ишқи хуён тавба кун

ناصح بگفت از اولم کز عشق خویان توبه کن

Рӯй ту дид ва тавба кард охрз гуфту гӯии худ

روی تو دید و توبه کرد آخرز گفت و گوی خود

Рӯзӣ ки чашмати аўФтд бар куштагони хештан

روزی که چشمت اوفتد بر کشتگان خویشتن

Гӯи узри заҳматҳои мо бо ғамзаи ҷодӯии худ

گو عذر زحمتهای ما با غمزه جادوی خود

Дар давр чашмат шуд сияҳ аз дӯди дили миҳробҳо

در دور چشمت شد سیه از دود دل محرابها

Гар боварат ноед змо бингар хами абрӯии худ

گر باورت ناید زما بنگر خم ابروی خود

Гуяд камоли сахт ҷон ҳаст аз сегон кӯии ман

گوید کمال سخت جان هست از سگان کوی من

Бишикаст бози он сангдили қадари сегон кӯии худ

بشکست باز آن سنگدل قدر سگان کوی خود