Бо рухи он ма ба даъвӣ кӣ барояд офтоб

با رخ آن مه به دعوی کی برآید آفتاب

Кӣ намояди зарра ҳар ҷои рухи намояди офтоб

کی نماید ذره هر جا رخ نماید آفتاب

Сӯхтам аз ҳасрат эй абри афкани онҷои соя Эй

سوختم از حسرت ای ابر افکن آنجا سایه‌ای

То дигар бар хоки поиш рух нисоед офтоб

تا دگر بر خاک پایش رخ نساید آفتاب

Ту рӯ эй дарбон ки ман дар сояи девор ӯ

تو رو ای دربان که من در سایه دیوار او

наменишинам мунтазир чндонкаҳ ояд офтоб

می نشینم منتظر چندانکه آید آفتاب

Баъд аз он кон рӯй равшани офтоб аз давр дид

بعد از آن کان روی روشن آفتاب از دور دید

Гар бирав бандӣ дар аз равзан дар ояд офтоб

گر برو بندی در از روزن در آید آفتاب

Офтоб ар гуядат ман бо ту мемонам маранҷ

آفتاب ار گویدت من با تو می مانم مرنج

Чун ба худ гармаст худро меситояд офтоб

چون به خود گرم است خود را می ستاید آفتاب

Дар сар зулфат гирифтаст офтоб аз дербоз

در سر زلفت گرفتست آفتاب از دیرباز

Ҳалқае зон зулф бигушо то кушояди офтоб

حلقه ای زان زلف بگشا تا گشاید آفتاب

намекашад баҳр ту гуфтам дарди сари доими камол

می کشد بهر تو گفتم درد سر دایم کمال

Гуфт нишнидӣ ки дардисар фазояд офтоб

گفت نشنیدی که دردسر فزاید آفتاب