Варақ рӯй ту ушшоқ накӯ ме хонанд

وَرَقِ روی تو عُشّاق نکو می‌خوانند

Чун расад кор ба зулфати ҳамаи дарме монанд

چون رسد کار به زلفت همه درمی‌مانند

Сӯратати соҳиби маънии з малик бидонаст

صورتت صاحبِ معنی ز ملک بدانست

Лекини аҳли ?назарети беҳтар аз ин ме донанд

لیکن اهل نظرت بهتر از این می‌دانند

Соиду дасти туами бими намоянд ба теғ

ساعد و دست توام بیم نمایند به تیغ

Ташнаро ин ҳама аз об чаҳ ме тарсонанд

تشنه را این همه از آب چه می‌ترسانند

Рафтӣ ва монад хаёли даҳанат бо дили танг

رفتی و ماند خیال دهنت با دلِ تنگ

Чун надоранд асарии ҳарду ба ҳам май монанд

چون ندارند اثری هردو به هم می‌مانند

намекунам пеши рақибон ба қадати нисбати не

می‌کنم پیش رقیبان به قدت نسبتِ نِی

То чу онӣ ба сару чашм миннат бинишонанд

تا چو آنی به سر و چشمِ منت بنشانند

Ашкро хок дарат соил беҳосил хонд

اشک را خاک درت سایِلِ بی‌حاصل خواند

Ҳарки шуд рондаи даргоҳ чунинаш хонанд

هرکه شد راندهٔ درگاه چنینش خوانند

Чанд пӯшии зи касони рози дилу дидаи камол

چند پوشی ز کسان راز دل و دیده کمال

Кин ду чун амр маҳоласт ки пинҳон монанд

کاین دو چون امر محال است که پنهان مانند