Ҳоли дарди худ муҳиб ҳаргиз нагӯяд бо табиб

حال درد خود محب هرگز نگوید با طبیب

Сахти бидрдӣ буд нолидан аз дарди ҳабиб

سخت بیدردی بود نالیدن از درد حبیب

Бӯса бар пои саги кӯй ту хоҳам зад шабӣ

بوسه بر پای سگ کوی تو خواهم زد شبی

То башуем лаб ки бӯседам ба он дасти рақиб

تا بشویم لب که بوسیدم به آن دست رقیب

эй ки хоҳии додбхши ғам ба мискинони хеш

ای که خواهی دادبخش غم به مسکینان خویش

Чун миннати мискини терми аввал ба ман дар он насиб

چون منت مسکین ترم اول به من در آن نصیب

Гуфта будӣ бар дилат хоҳам задани тир дигар

گفته بودی بر دلت خواهم زدن تیر دگر

Бораби ин давлат чаҳ хуш будӣ ки будӣ анқариб

بارب این دولت چه خوش بودی که بودی عنقریب

Перҳан шуд чок бар тани глрхони боғ ро

پیرهن شد چاک بر تن گلرخان باغ را

Бас ки аз зулфи ту пар карданд доманҳо зи таййиб

بس که از زلف تو پر کردند دامن ها ز طیب

Соя эй аз мо ғарибон эй аҷаб ҳайф оядат

سایه ای از ما غریبان ای عجب حیف آیدت

Сарвӣ ва аз сарви кӯтаҳ ҳимматӣ бошад ғариб

سروی و از سرو کوته همتی باشد غریب

Бар сари ое аз ҳам овозон ба хуши гўӣии камол

بر سر آیی از هم آوازان به خوش گوئی کمال

Грбру ҷон дар сар сарвӣ кунӣ чун андалеб

گربر و جان در سر سروی کنی چون عندلیب