Ҳеҷ он даҳони ширини касро аён набошад

هیچ آن دهان شیرین کس را عیان نباشد

Ту кӯзаи наботӣ зонат даҳон набошад

تو کوزه نباتی زانت دهان نباشد

Гирам ки созам аз нава ҳамчун қалами забонӣ

گیرم که سازم از نوه همچون قلم زبانی

Номи лаби ту бурдани ҳад забон набошад

نام لب تو بردن حد زبان نباشد

Бар лавҳи чеҳраи ашкам хатҳо кашад ба сурхӣ

بر لوح چهره اشکم خطها کشد به سرخی

Зинсони муҳаррири онрои хат равон набошад

زینسان محرر آنرا خط روان نباشد

Сӯзам ба оҳи синаи ҷонҳои дардмандон

سوزم به آه سینه جانهای دردمندان

То бар дар ту ҷузи ман кас ҷон фишон набошад

تا بر در تو جز من کس جان فشان نباشد

Дили зи он миёни наёбади ҳаргизи нишони бҷстн

دل ز آن میان نیابد هرگز نشان بجستن

Бар тани минбаронро аз мӯ нишон набошад

بر تن منبران را از مو نشان نباشد

Аз оҳи ман ба бустони давр аз ту бар дарахтон

از آه من به بستان دور از تو بر درختان

Мурғӣ нагашта бирён дар ошён набошад

مرغی نگشته بریان در آشیان نباشد

Натавон камол бастани тараф аз миёни хубон

نتوان کمال بستن طرف از میان خوبان

Ҷону сиррӣ ки дорӣ то дар миён набошад

جان و سری که داری تا در میان نباشد