Ту он шохи гулӣ эй шӯхи дилбар

تو آن شاخ گلی ای شوخ دلبر

Ки ореаст ба оби дида дар бар

که آریست به آب دیده در بر

Чу он рухсору боло боғбон дид

چو آن رخسار و بالا باغبان دید

з гул бурид ва бар кунад аз санавбар

ز گل برید و بر کند از صنوبر

Ба ҳар масҷид ки оварадӣ ту қомат

به هر مسجد که آوردی تو قامت

з ҳайрат гуфт эмоми аллоҳи Акбар

ز حیرت گفت امام الله اکبر

Барам пеши лабу зулфи ту саҷда

برم پیش لب و زلف تو سجده

Чу хонандаи обату аллилу кавсар

چو خواننده آبت و اللیل و کوثر

Рахт моҳаст агар бинимши ин моҳ

رخت ماه است اگر بینیمش این ماه

Ба чашм мо набояд моҳи дигар

به چشم ما نباید ماه دیگر

Ҳадис қанд гуфтам бо лабаш гуфт

حدیث قند گفتم با لبش گفت

Малулем аз суханҳои мукаррар

ملولیم از سخنهای مکرر

На он дафтар ки дар ваии тиботст

نه آن دفتر که در وی طیباتست

Хабисонаши Фрўшстии саросар

خبیثانش فروشستی سراسر

Камол ин гуфтагар саъдии шунӯдӣ

کمال این گفته گر سعدی شنودی

Фрўшстии бгозргоаҳи дафтар

فروشستی بگازرگاه دفتر

Ки чун об сухан диду равонӣ

که چون آب سخن دید و روانی

Суханро пок тар созад суханвар

سخن را پاک تر سازد سخنور