Орзӯ бардаам ки чашми ту боз

آرزو برده ام که چشم تو باز

Кашадам ки ба ъушраи гоҳ ба ноз

کشدم گه به عشره گاه به ناز

Мо харидем агар фурушади дӯст

ما خریدیم اگر فروشد دوست

Ним нораии бсди ҳазор ниёз

نیم نازی بصد هزار نیاز

Гиреҳ кашӣ хон васл лаб бигушоӣ

گر کشی خوان وصل لب بگشای

Ки нахуст аз намак кунанд оғоз

که نخست از نمک کنند آغاز

Сари мо зер по фикан ҷон низ

سر ما زیر پا فکن جان نیز

Ҳарчӣ гуфтем бар замин андоз боз

هرچه گفتیم بر زمین انداز

Гуфтам аз зулфат аз чаҳ даврам ? гуфт :

گفتم از زلفت از چه دورم؟ گفت:

Рафтӣ ба фикри давру дароз

زان که رفتی به فکر دور و دراز

Дар шукри рези фикри хеши камол

در شکر ریز فکر خویش کمال

Қанд ҳар як сухани мукаррари соз

قند هر یک سخن مکرر ساز

То биёбад ба чошнӣ гирӣ

تا بیابد به چاشنی گیری

Шукр аз Мисру саъдӣ аз Широз

شکر از مصر و سعدی از شیراز