Рафтӣ з барам оқибат эй шӯхи ҷафои кеш

رفتی ز برم عاقبت ای شوخ جفا کیش

Аз дида бирафтӣ ва нарафтӣ зи дили риш

از دیده برفتی و نرفتی ز دل ریش

Дар ҳиҷри ту чндонкаҳ бидидем зи гиря

در هجر تو چندانکه بدیدیم ز گریه

Ҷуз ашк надидем ки корӣ равад аз пеш

جز اشک ندیدیم که کاری رود از پیش

Гармӣ нагузорӣ ки сари зулфи ту гирам

گرمی نگذاری که سر زلف تو گیرم

Бигзор ки чун зулф ту гирем сари хеш

بگذار که چون زلف تو گیریم سر خویش

Чандон ки ба гули хотир блил нигаронаст

چندان که به گل خاطر بلیل نگرانست

Дорам ба ҷамолати нигаронии ман аз он беш

دارم به جمالت نگرانی من از آن بیش

Дай кардам аз он ғамзаи шикоят ба лаб ӯ гуфт

دی کردم از آن غمزه شکایت به لب او گفت

Дории ҳавас нӯш маранҷ аз ?илами неш

داری هوس نوش مرنج از الم نیش

То кӣ кӣии андешаи озори дили мо

تا کی کئی اندیشه آزار دل ما

а ӣ марҳами ҷонҳо здл риш биандеш

ا ی مرهم جانها زدل ریش بیندیش

Бар ҷони камоли ин ҳамаи бедоди нав то кӣ

بر جان کمال این همه بیداد نو تا کی

Шоҳон на писанданд ситам бар дили дарвеш

شاهان نه پسندند ستم بر دل درویش