Зиҳӣ кашида камони абрӯии ту то бен гӯш

زهی کشیده کمان ابروی تو تا بن گوش

Дамидаи сабзаи хатат ба гирди чашмаи нӯш

دمیده سبزة خطت به گرد چشمه نوش

Рухи ту шамъи шабистони ишқ ва мо дар тоб

رخ تو شمع شبستان عشق و ما در تاب

Лаби ту чашмаи оби ҳаёт ва мо дар ҷӯш

لب تو چشمه آب حیات و ما در جوش

Кунун ки шамъи ҷамолати чароғ ҳасан афрӯхт

کنون که شمع جمالت چراغ حسن افروخت

Дигар ба турраи мишкӣни рух чу моҳ мапуаш

دگر به طرة مشکین رخ چو ماه مپوش

Дар об дида бидам ғарқаи дӯш то ба миён

در آب دیده بدم غرقه دوش تا به میان

Гузашт дар ғамати имрӯзи обам аз сари дӯш

گذشت در غمت امروز آبم از سر دوش

Куҷост мутрибу соқӣу ҷом май кин дам

کجاست مطرب و ساقی و جام می کاین دم

برارد аз дили мисатони салои нўшои нӯш

برآرد از دل مستان صلای نوشا نوش

Ниҳодам аз сари мастии Аннани тақво ро

نهادم از سر مستی عنان تقوی را

зи дасти наргиси маст ба дасти бодаи фуруш

ز دست نرگس مست به دست باده فروش

Агар чаҳ дар хўшоб аст гуфтҳои камол

اگر چه در خوشاب است گفت های کمال

Вале чаҳ суд ки ҳаргиз намекунӣ дар гӯш

ولی چه سود که هرگز نمی کنی در گوش