Сарв девона шудаст аз ҳаваси болояш

سرو دیوانه شدست از هوس بالایش

намеравад об ки занҷир наад бар поиш

می‌رود آب که زنجیر نهد بر پایش

Дошт аз об чу гули оина дар пеши ҷамол

داشت از آب چو گل آینه در پیش جمال

Об шуд обнаҳ аз шарми рухи зебояш

آب شد آبنه از شرم رخ زیبایش

Пеши ман қиссаи ошиқи кашӣ ӯ макунед

پیش من قصهٔ عاشق‌کشی او مکنید

Тарсам ин бишинавам аз дил баравад ғам ҳояш

ترسم این بشنوم از دل برود غم‌هایش

Гар баранд аз паии савдоаши сари ман чу қалам

گر برند از پی سوداش سر من چو قلم

Бар тарошами сиррӣ аз нави бикунами савдояш

بر تراشم سری از نو بکنم سودایش

Даҳанати дузди дили мост ба ӯ пинҳонӣ

دهنت دزد دل ماست به او پنهانی

агар забони ту яке нест ба мо намоиш

ا گر زبان تو یکی نیست به ما نمایش

Зери по но нашавад хори раҳати хастаи зи ман

زیر پا نا نشود خار رهت خسته ز من

Кардаам чун мижа бар дидаи равшани ҷояш

کرده ام چون مژه بر دیده روشن جایش

Гуфта бе рухи мо кори ту сабрати камол

گفته بی رخ ما کار تو صبرت کمال

Ин намеояд азуи кор дигар фармоиш

این نمی آید ازو کار دگر فرمایش