Мо ба фарёди омадем аз нолаи шабҳои хеш

ما به فریاد آمدیم از ناله شبهای خویش

Пурсишӣ меканз ранҷурони шаби паймои хеш

پرسشی میکنز رنجوران شب پیمای خویش

Бо ҳамаи хандони лабӣ бар ман бгриди шамъи ҷамъ

با همه خندان لبی بر من بگرید شمع جمع

Гар бирав пайдо кунам ин сӯзи нопидои хеш

گر برو پیدا کنم این سوز ناپیدای خویش

Ман ки биқимти нарми пеши касон аз хоки роҳ

من که بیقیمت نرم پیش کسان از خاک راه

Худ фурӯшӣҳо кунам гар хонем мавлои хеш

خود فروشیها کنم گر خوانیم مولای خویش

То ба болои баландати сар фурӯ оварда ам

تا به بالای بلندت سر فرو آورده ام

Сари баландами ростӣ аз ҳиммати волои хеш

سر بلندم راستی از همت والای خویش

Сарв бар тарафи чаман вақте ба ҷои хеш буд

سرو بر طرف چمن وقتی به جای خویش بود

То ту сӯй ӯ бирафтӣ ӯ бирафт аз ҷои хеш

تا تو سوی او برفتی او برفت از جای خویش

Ҳасану зӣонеи биногваши турои зебад ки ёфт

حسن و زیانی بناگوش ترا زیبد که یافت

Халъати савдои зулфати рост бар болои хеш

خلعت سودای زلفت راست بر بالای خویش

Ҳам ба хоки поти каш бар дида бинишонад камол

هم به خاک پات کش بر دیده بنشاند کمال

ги ри Фрстнии сӯй ӯ гардии зи хоки пои хеш

گ ر فرستنی سوی او گردی ز خاک پای خویش