Маро бигуфт касон чун қалами марон аз пеш

مرا بگفت کسان چون قلم مران از پیش

Ки ман аз даст ту хоҳам гирифт худсари хеш

که من از دست تو خواهم گرفت خودسر خویش

Чу дили ҳадис ту гуяд зи дидаи хӯни бчкд

چو دل حدیث تو گوید ز دیده خون بچکد

Равад ҳар оинаи хӯн чун даҳани кушояди риш

رود هر آینه خون چون دهن گشاید ریش

Агар баряш дилами неш низ дарра нигарад

اگر بریش دلم نیش نیز دره نگرد

Дар он назора ба ҳайрат фурӯ равад сари неш

در آن نظاره به حیرت فرو رود سر نیش

Бадасти ғамзаи равонтар равона кун тирӣ

بدست غمزه روانتر روانه کن تیری

Ки сабр он накунад дил ки бар кашӣ аз кеш

که صبر آن نکند دل که بر کشی از کیش

Дило биор сар ва ҷон барисам дарвешӣ

دلا بیار سر و جان برسم درویشی

Ки бемуомила омад мурӣди нои дарвеш

که بی معامله آمد مرید نا درویش

Ба ҳалқҳои ғуломии марои гарон шудаи гӯш

به حلق های غلامی مرا گران شده گوش

Чунонкӣ нашнавам ин бори панди неки андеш

چنانکه نشنوم این بار پند نیک اندیش

Мазиди ҷаври зи дил кам накард ҳар камол

مزید جور ز دل کم نکرد هر کمال

Чаро ки ҷаври ту бешасту меҳр беш аз пеш

چرا که جور تو بیش است و مهر بیش از پیش