Зоҳиди шаҳрами з риндӣ мекунад ҳар дами савол

زاهد شهرم ز رندی می کند هر دم سؤال

Соқио медаҳ ки дар сар надорад ҷузи хаёл

ساقیا میده که در سر ندارد جز خیال

Нолаи дилсӯзу оўи хастагон бедард нест

نالهٔ دلسوز و آو خستگان بی درد نیست

эй ки дардӣ нест борӣ аз пай дардӣ бинол

ای که دردی نیست باری از پی دردی بنال

Хилват васласт даргир эй чароғи субҳдам

خلوت وصل است درگیر ای چراغ صبحدم

То наёбади шамъи роҳӣ дар шабистони висол

تا نیابد شمع راهی در شبستان وصال

Борҳо дар ҳайрати боди саҳаргоҳам ки чун

بارها در حیرت باد سحرگاهم که چون

Бо чунон бетоқатӣ бояд дар он ҳазрати маҷол

با چنان بی طاقتی باید در آن حضرت مجال

Ҷон ба рӯяти ҳамчу гул гуфтам барафшонам равон

جان به رویت همچو گل گفتم برافشانم روان

Зони ҳамеи тарсам ки табъи нозукати гири малол

زآن همی ترسم که طبع نازکت گیر ملال

Бо чунин бахти парешоне ки дар толеъ марост

با چنین بخت پریشانی که در طالع مراست

Давлати васли ту май хоҳии зиҳии фикри маҳол

دولت وصل تو می خواهی زهی فکر محال

Гар ту рӯзӣ аз сегон кӯии худ хуонеи маро

گر تو روزی از سگان کوی خود خوانی مرا

Худ ҳамин бошад камоли давлату бахти камол

خود همین باشد کمال دولت و بخت کمال