Маро саргашта медорад хаёли зуҳд бе ҳосил

مرا سرگشته میدارد خیال زهد بی حاصل

Биёи соқӣ ва магузорам дарин андешаи ботил

بیا ساقی و مگذارم درین اندیشه باطل

Марои носеҳ ба ақлу дайни фиребад ҳар замони бози о

مرا ناصح به عقل و دین فریبد هر زمان باز آ

Касе кӯи ишқ май варзад ба дайнҳо кӣ шавад моил

کسی کو عشق می ورزد به دینها کی شود مایل

Маломати гӯй беҳосил ки дарди мо нмидонд

ملامت گوی بی حاصل که درد ما نمیداند

Гуҳам девона мехонд ба нодонии гуҳии оқил

گهم دیوانه می خواند به نادانی گهی عاقل

Ҳануз осор буд мо набӯд аз обу гули пайдо

هنوز آثار بود ما نبود از آب و گل پیدا

Ки дар рӯй прирўён фурӯ шуд пои мо дар гул

که در روی پریرویان فرو شد پای ما در گل

Сабо аз шамъ маҷлис пресс ҳоли сӯзи парвона

صبا از شمع مجلس پرس حال سوز پروانه

Ки аз аҳволи ҷонбозон буд назорагии ғофил

که از احوال جانبازان بود نظارگی غافل

Басии хӯнҳо ки аз чашмати миёни чашм ва дил рафтӣ

بسی خونها که از چشمت میان چشم و دل رفتی

Агар хайли хаёл ту набӯдӣ дар миёни ҳоил

اگر خیل خیال تو نبودی در میان حائل

Як имшаби барфашони домани камол аз меҳри мҳрўён

یک امشب برفشان دامن کمال از مهر مهرویان

Чаро чандин наёсоед кӣ аз савдоӣ бе ҳосил

چرا چندین نیاساید کی از سودای بی حاصل