Бар омад ҷони зи шавқи он даҳонам

بر آمد جان ز شوق آن دهانم

Бар оварадӣ ба ҳеҷ эй дӯсти ҷонам

بر آوردی به هیچ ای دوست جانم

Гиребонами зи дасти худ чаҳ дузӣ

گریبانم ز دست خود چه دوزی

ҳ аз дасти ту бозаш май дронм

ه از دست تو بازش می درانم

зи ту май пурсам ва мегӯям аз шавқ

ز تو می پرسم و می گویم از شوق

Сухан мегӯям ва дар май чаконам

سخن می گویم و در می چکانم

Чу дар гуфтор май ореи лаби хеш

چو در گفتار می آری لب خویش

Шукр май чинам ва ҷон ме фишонам

شکر می چینم و جان می فشانم

Агар бӯят ба ман ҷонии расонад

اگر بویت به من جانی رساند

Чаҳ май тарсии якеро сад расонам

چه می ترسی یکی را صد رسانم

Марои пурсӣ зи ақлу дайн чаҳ доне

مرا پرسی ز عقل و دین چه دانی

Туро донам ман ин ва он надонам

ترا دانم من این و آن ندانم

Камол аз ҷонстонш ранҷа шуд гуфт

کمال از جانستانش رنجه شد گفت

Чаҳ май ранҷии ҳақи худ май ситонам

چه می رنجی حق خود می ستانم