Чаҳ хуш буд он шабӣ каз дар дар омад ёри мҳрўим

چه خوش بود آن شبی کز در در آمد یار مهرویم

Рахш бӯседаму лаби ҳам , дигарҳоро наме гӯям

رخش بوسیدم و لب هم، دگرها را نمی گویم

Ма харгаҳ нишин он шаби маро зону задӣ сад ҷо

مه خرگه نشین آن شب مرا زانو زدی صد جا

Чу он тарк аз сармастӣ наҳодӣ сар ба зонуем

چو آن ترک از سرمستی نهادی سر به زانویم

Куҷо ёбам ман он дилро ки кардам бар дар ӯ гум

کجا یابم من آن دل را که کردم بر در او گم

Ки дар бтхонаҳи гмгштст ва ман дар каъба меҷӯям

که در بتخانه گمگشتست و من در کعبه میجویم

Зиёратгоҳ ман созед тоқӣ дар раҳи мисатон

زیارتگاه من سازید طاقی در ره مستان

Ки хоҳад кишт медонам ба нози он чашм ва абрӯем

که خواهد کشت میدانم به ناز آن چشم و ابرویم

Дило гар гуядат дилбар ки дилҳо гӯй мо бошад

دلا گر گویدت دلبر که دلها گوی ما باشد

Ба чавгони сар зулфаш бигӯ ман ҳам ҳамин гӯям

به چوگان سر زلفش بگو من هم همین گویم

Барои мастии ман гӯи мёўраҳи об май соқӣ

برای مستی من گو میاوره آب می ساقی

Ки аз хоки сари кӯяш сабо меоварад бӯем

که از خاک سر کویش صبا می آورد بویم

Камол аз Хизр пурсиш кард васфи чшмҳоши гуфто

کمال از خضر پرسش کرد وصف چشمهاش گفتا

Чу он лаб дидаам зони об акнӯн даст ме шавем

چو آن لب دیده ام زآن آب اکنون دست می شویم