Он нури дидаи як назар аз ман дареғ дошт

آن نور دیده یک نظر از من دریغ داشت

Тирии зи ғамза бар ҷигар аз ман дареғ дошт

تیری ز غمزه بر جگر از من دریغ داشت

Мешуд накӯ ба захм дигар захм сина ам

میشد نکو به زخم دگر زخم سینه ام

Дардо ки марҳам дигар аз ман дареғ дошт

دردا که مرهم دگر از من دریغ داشت

ӯ донаи дурусту маниши муштарӣ дареғ кард

او دانه درست و منش مشتری دریغ کرد

Кон дар рақиби бади гуҳар аз ман дареғ дошт

کان در رقیب بد گهر از من دریغ داشت

Равшан нагашт шонаи чашмам ба сад чароғ

روشن نگشت شانه چشمم به صد چراغ

То хоки кӯй ва кард дар аз ман дареғ дошт

تا خاک کوی و کرد در از من دریغ داشت

Аз хоки пош буд хайри боди субҳ ро

از خاک پاش بود خیر باد صبح را

Сардии нигар ки ин хабар аз ман дареғ дошт

سردی نگر که این خبر از من دریغ داشت

Васли худ ар чаҳ дошт з кам толибони дареғ

وصل خود ار چه داشت ز کم طالبان دریغ

Толеъи нигар ки бештар аз ман дареғ дошт

طالع نگر که بیشتر از من دریغ داشت

Номи камоли тӯтии ширини сухани ниҳод

نام کمال طوطی شیرین سخن نهاد

Венаи турфаи кони ду лаби шукр аз ман дареғ дошт

وین طرفه کان دو لب شکر از من دریغ داشت