Оҳ ки аз ҳоли ман иб надонист

آه که از حال من یب ندانست

Мардуму дарди дилам табиб надонист

مردم و درد دلم طبیب ندانست

Гули магари ин бевФонӣ аз пай он кард

گل مگر این بی وفانی از پی آن کرد

Каз дили маҷрӯҳ андалеб надонист

کز دل مجروح عندلیب ندانست

Ақли з ҳар касе ки моҷароӣ ту пурсед

عقل ز هر کسی که ماجرای تو پرسید

Ҳеҷ каси ин қисса аҷиб надонист

هیچ کس این قصه عجیب ندانست

То дили овора дар каманд ту афтод

تا دل آواره در کمند تو افتاد

Ҳеҷ каси аҳволи он ғариб надонист

هیچ کس احوال آن غریب ندانست

Халқ чаҳ донад муроди хотири мо ро

خلق چه داند مراد خاطر ما را

Коми муҳибони биҷуз ҳабиб надонист

کام محبان بجز حبیب ندانست

Дӯш бар он дар чаҳ айшҳо ки намудем

دوش بر آن در چه عیشها که نمودم

Бо саги кӯяш ки он рақиб надонист

با سگ کویش که آن رقیب ندانست

Ҳам ба Муродӣ расад камол ки кас ро

هم به مرادی رسد کمال که کس را

Аз карами дӯст бенасиб надонист

از کرم دوست بی نصیب ندانست