Гар бе ту як ду дами ман бемор зистам

گر بی تو یک دو دم من بیمار زیستم

Аз ғамзаи ту хаста ва ингора зистам

از غمزه تو خسته و انگاره زیستم

Аз ман чу ним ноз дигар доштӣ дареғ

از من چو نیم ناز دگر داشتی دریغ

Чун сайди ним кушта ба ночор зистам

چون صید نیم کشته به ناچار زیستم

Тан гарчи рӯз ҳиҷр задӣ боз шуд ҳалок

تن گرچه روز هجر زدی باز شد هلاک

Шармандаам зи бор ки бисёр зистам

شرمنده ام ز بار که بسیار زیستم

Ризвон ба равзаи Хизр ба об ҳаёт зист

رضوان به روضة خضر به آب حیات زیست

Ман бо хаёли он лаб ва рухсор зистам

من با خیال آن لب و رخسار زیستم

Кавсари зи санги турбати ман гар чакад равост

کوثر ز سنگ تربت من گر چکد رواست

Чун солҳо ба боди лаб бор зистам

چون سالها به باد لب بار زیستم

Ҳар бор каз киришмаи марои ғамзаи ту кишт

هر بار کز کرشمه مرا غمزه تو کشت

Аз завқи куштани ту дигар бор зистам

از ذوق کشتن تو دگر بار زیستم

Гуфтӣ кашами зи ҷумлаи турои бештари камол

گفتی کشم ز جمله ترا بیشتر کمال

Ман бештар барои ҳамин кор зистам

من بیشتر برای همین کار زیستم