Гар ҷони зи ман длшдаҳ хоҳӣ бисипорам

گر جان ز من دلشده خواهی بسپارم

Вари дидаи равшани талабӣ дар назари орм

ور دیده روشن طلبی در نظر آرم

Ронии з дар хешам ва сад узр биорӣ

رانی ز در خویشم و صد عذر بیاری

Савганд ба борӣ ки ман ин дар нагузорам

سوگند به باری که من این در نگذارم

Гар чашми турои бори кашӣ рӯй намӯдаст

گر چشم ترا بار کشی روی نمودست

Ман низ бидон шева ба чашми ту ки боРом

من نیز بدان شیوه به چشم تو که بارم

Гуфтам ба қадаши ҳеҷ надории сӯии мо майл

گفتم به قدش هیچ نداری سوی ما میل

Гуфто ки балии ман алифам ҳеҷ надорам

گفتا که بلی من الفم هیچ ندارم

Дай гуфт бикаш бори ғаму бори фироқам

دی گفت بکش بار غم و بار فراقم

Чун май кашам аз баҳр чаҳ фармуд ду боРом

چون می کشم از بهر چه فرمود دو بارم

Хӯнҳо равад аз рашки миёни ману мардум

خونها رود از رشک میان من و مردم

Ҳар бор ки чун ашки биёе ба канорам

هر بار که چون اشک بیایی به کنارم

То нагзарад аз пеши камол аз раҳи таъҷил

تا نگذرد از پیش کمال از ره تعجیل

Хӯн гарему гули созам ва он роҳ бар орм

خون گریم و گل سازم و آن راه بر آرم