Аз гиряи марои хонаи чашми об гирифта аст

از گریه مرا خانه چشم آب گرفته است

Ваз на мо чашми турои хоб гирифта аст

وز نه ما چشم ترا خواب گرفته است

Дорад гармии зулфи ту пайваста бар абрӯ

دارد گرمی زلف تو پیوسته بر ابرو

Гавании дилат аз суҳбати аҳбоб гирифта аст

گونی دلت از صحبت احباب گرفته است

Аз бори гуҳар гарчи биногваш ту озурд

از بار گهر گرچه بناگوش تو آزرد

Сад гӯш ба узраш дар сероб гирифта аст

صد گوش به عذرش در سیراب گرفته است

Бо талъати ту шамъ чаҳ ҳоҷати шаби мо ро

با طلعت تو شمع چه حاجت شب ما را

Чун равшанӣ аз партави маҳтоб гирифта аст

چون روشنی از پرتو مهتاب گرفته است

Чун обиди пари ҳила ба сад макру фани он чашм

چون عابد پر حیله به صد مکر و فن آن چشم

Пӯшида ба гӯшаи миҳроб гирифта аст

پوشیده به گوشه محراب گرفته است

Зоҳид ки биҷузи рӯза ва кунҷӣ нагирифтӣ

زاهد که بجز روزه و کنجی نگرفتی

Бо ёди лабати ҷоми Миноб гирифта аст

با یاد لبت جام میناب گرفته است

Бифирист камоли ин ғазалтар сӯии табриз

بفرست کمال این غزل تر سوی تبریز

Чун сайли сиришкати раҳи Сурхоб гирифта аст

چون سیل سرشکت ره سرخاب گرفته است