Мо зи сегон дарат бештар ва камтарем

ما ز سگان درت بیشتر و کمتریم

Умри гузашт ва ҳануз мӯътакиф ин дарем

عمر گذشت و هنوز معتکف این دریم

Зиндаи з сӯз дилем дар шаби ҳиҷрон чу шамъ

زنده ز سوز دلیم در شب هجران چو شمع

Байн ки чисони зиндагӣ бе ту ба сар ме барем

بین که چسان زندگی بی تو به سر می بریم

Гар ту бихоҳӣ ба чашм дар назари ореми ҷон

گر تو بخواهی به چشم در نظر آریم جان

Вари ту бгўнии равон аз сар он бигузарем

ور تو بگونی روان از سر آن بگذریم

Бор ба мо сараст манзилаши он хоки пой

بار به ما سرست منزلش آن خاک پای

Чунки ба манзил расем бори фурӯди оварем

چونکه به منزل رسیم بار فرود آوریم

Дида чу дид офтоб дарра наёрад ба чашм

دیده چو دید آفتاب دره نیارد به چشم

Мо ки туро дидаем беш ба худ нанигарем

ما که ترا دیده ایم بیش به خود ننگریم

Гарчи дарахт мурод ҳаст ба ғояти баланд

گرچه درخت مراد هست به غایت بلند

Бар ту чу ё бими даст ҳар як аз он брхўрим

بر تو چو یا بیم دست هر یک از آن برخوریم

Дар марази ишқ мо гуфт ки чунӣ камол

در مرض عشق ما گفت که چونی کمال

Аз қабл дарди ту шукр ки ҳам хўштрим

از قبل درد تو شکر که هم خوشتریم