Наравад нақши хаёли ту замонии зи замирам

نرود نقش خیال تو زمانی ز ضمیرم

Худ ман содаи даруни сӯрат ғайриӣ напазирам

خود من ساده درون صورت غیری نپذیرم

Мурдаам дар ҳаваси онкӣ буд фурсати онам

مرده ام در هوس آنکه بود فرصت آنم

Ки наҳй пои дарин дида ва дар пой нав меРом

که نهی پای درین دیده و در پای نو میرم

Ҳоли худ бо ки бигӯям ки шикояти з ту дорам

حال خود با که بگویم که شکایت ز تو دارم

Бо халос аз ки биҷӯем ки ба доми ту асирам

با خلاص از که بجویم که به دام تو اسیرم

Ба қалами сӯрати ихлоси навиштан чаҳ зарурат

به قلم صورت اخلاص نوشتن چه ضرورت

Чун замири ту буд воқифи асрори замирам

چون ضمیر تو بود واقف اسرار ضمیرم

Гуфтае ҳоли камол аз ғами ман дар чаҳ нассобаст

گفته‌ای حال کمال از غم من در چه نصابست

Чаҳ тавон гуфт ҳамон оҷизу мискину фақирам

چه توان گفت همان عاجز و مسکین و فقیرم