Ҳар шабии хок дарат аз гиря пурхӯн ме кунам

هر شبی خاک درت از گریه پرخون می‌کنم

Чеҳраи шамъӣ ба оби дида гулгун ме кунам

چهره شمعی به آب دیده گلگون می‌کنم

Дар ба рӯем бастӣ ва ман бар умеди фатҳи боб

در به رویم بستی و من بر امید فتح باب

Дар канори баҳри дидаи дам ба дам хӯн ме кунам

در کنار بحر دیده دم به دم خون می‌کنم

Оҳи гармами хонаи дил то насузанд ба дам

آه گرمم خانه دل تا نسوزاند به دم

Май занам ҳар соъаташ аз хона берун ме кунам

می‌زنم هر ساعتش از خانه بیرون می‌کنم

Дар нагирад гуфту гӯии ҳосидон дар ман ки ман

در نگیرد گفت‌و‌گوی حاسدان در من که من

Ҳамчуи шамъ аз сарзаниши сӯзи дил афзӯн ме кунам

همچو شمع از سرزنش سوز دل افزون می‌کنم

эй маломатгари дилам дар нолаи сад ҷо шуд гарав

ای ملامتگر دلم در ناله صد جا شد گرو

Бо чунин дили тарки савдоӣ батон чун ме кунам

با چنین دل ترک سودای بتان چون می‌کنم

Ман ба сад манзили зи хоразмами ҷудоу зи оби чашм

من به صد منزل ز خوارزمم جدا و ز آب چشم

Ҳамчунон назораи мардум ба Ҷайҳун ме кунам

همچنان نظاره مردم به جیحون می‌کنم

Чун ба фикри абрӯят каҷ мешавад табъи камол

چون به فکر ابرویت کج می‌شود طبع کمال

Бозаш аз назора рӯй ту мавзун ме кунам

بازش از نظاره روی تو موزون می‌کنم